Ο Αντώνης Σαμαράς τώρα και τερματοφύλακας!

Προσεχώς στα θερινά σινεμά όλης της χώρας!

Συνεχίζοντας την αναφορά της «Λογοκρισίας» στους πολιτικούς χώρους που διεκδικούν την ψήφο μας την 17^η Ιουνίου 2012, μετά το ΠΑΣΟΚ, τον Σύριζα και την ΔΗΜΑΡ, στους οποίους έγινε εκτενέστατη αναφορά στα προηγούμενα κείμενα (με μια ιδιαίτερη «αγάπη» -σε επίπεδο εμμονής- για τον Σύριζα, mea culpa) σήμερα θα αναφερθούμε με λίγα λόγια στην κουρελιασμένη, αλλά ακόμα ζωντανή, συντηρητική παράταξη της χώρας η οποία, σαν τον απέθαντο επίτιμο πρόεδρο της, όλο χάνεται μα ποτέ (προς όφελος των οπαδών της) δεν εγκαταλείπει. Ίσως αυτή να είναι και η εν γένει συμπεριφορά της «τακτοποιημένης» αστικής τάξης: μαραίνεται αλλά, σαν την ρόκα στο μποστάνι, ξανά φυτρώνει την επόμενη (Πολιτική) άνοιξη. Μόνο που καμία φορά την άνοιξη πέφτει χιόνι…

Ο Antonis, το καλό παιδί/λεβέντης που κάθε πεθερά θα ήθελε για γαμπρό της, την τελευταία διετία έχει χαράξει μια πορεία που ακόμα και ο κομήτης του Χάλευ ή κάποιος διάττοντας αστέρας θα μπορούσε να ζηλέψει. Στον κενό πολιτικό χρόνο που μεσολάβησε από την απόδραση του καταθλιπτικού Καραμανλή προς τα σουβλατζίδικα της Ραφήνας, ο Antonis μετατράπηκε από «μαύρο πρόβατο» και «αποστάτης» σε «Πρόεδρος της Ν.Δ.» και «ο πλέον κατάλληλος». Πρόκειται για το μεγαλύτερο grand slam/κλωτσοπατινάδα στην μεταπολιτευτική πολιτική ιστορία του τόπου, με μοναδική και κραυγαλέα εξαίρεση –φυσικά- το δικομματικό alter ego του Σαμαρά, τον αγαπημένο Αλέξη. Άραγε όμως η συλλογική συνείδηση των δεξιών ψηφοφόρων έχει ξεπεράσει τις πληγές του παρελθόντος; Νομίζω πως, αν κρίνουμε και από τον -αντίστοιχο- βίο του επίτιμου και την πολιτική του σταδιοδρομία μετά τα γεγονότα του 1965 (τι θυμήθηκα τωρα…),  κάτι τέτοιο μάλλον δεν έγινε και ούτε πρόκειται να γίνει. Απόδειξη αυτού είναι το γεγονός πως με την πρώτη ευκαιρία και στραβοτιμονιά του Αντώνη, ξεπήδησαν 3 τουλάχιστον πολιτικά κόμματα από τα σπάργανα της Ν.Δ.: Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες (δηλαδή, ο Σύριζα της δεξιάς παράταξης, κατ' αντιστοιχία της αντιμνημονιακής του θεσης απέναντι  στο άλλο πρώην μεγάλο κόμμα του Κέντρου, το ΠΑΣΟΚ), η -σχεδόν συγχωνευθείσα- ΔΗΣΥ (δηλαδή, η ΔΗΜΑΡ της δεξιάς παράταξης, με την χλιαρή συγκρουσιακή διάθεση με το μητρικό/αδερφό κόμμα αλλά και της ενδεχόμενης μετεκλογικής συνεργασίας), και (θα το πω και ας τα ακούσω από πολλούς…) η Χρυσή Αυγή (ή αλλιώς: το αντίστοιχο ΚΚΕ της δεξιάς παράταξης, χωρίς φυσικά και επ' ουδενί να το ταυτίζω πολιτικα ή ιδεολογικά με την Χ.Α.). 

Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι: Η Χρυσή Αυγή  προϋπήρχε ως κόμμα του 0,23%. Το να υποθέσει κανείς ότι η γιγαντιαία άνοδος των ποσοστών της οφείλεται αποκλειστικά σε πρώην ψηφοφόρους της Ν.Δ. είναι, το ξέρω,  υπεραπλούστευση. Αλλά και το να κλείσεις τα μάτια μπροστά στο γεγονός ότι ο λεγόμενος «υπέρ-πατριωτικός χώρος» αφορά πρώτιστα την συντηρητική παράταξη ως η πιο εξτρεμιστική της μορφή/εκδοχή είναι τουλάχιστον αφέλεια. Απλά, τόσα χρόνια οι περιφερόμενοι δεξιοί «πατριώτες» είχαν επιλέξει την φιλόξενη και κατά καιρούς φιλοχουντική στέγη του γέρικου ΛΑΟΣ. Τώρα που ο ΛΑΟΣ έγινε από κόμμα, απόκομμα, ε,  ο καθένας ψάχνει για κεραμίδι. Η ναζιστική Χ.Α. με την επιθετική της παρουσία στις γειτονιές επωφελήθηκε από το ώριμο φρούτο της ανασφάλειας του πληθυσμού όταν, την ίδια στιγμή, ο πρόεδρος της Ν.Δ. περιφερόταν ως άλλος χριστιανοδημοκράτης Κονραντ Αντενάουερ στα Ευρωπαϊκά σαλόνια πίνοντας εσπρέσο στρέτο. Έτσι το  (μικρό) ποσοστό του 33% έγινε το εξευτελιστικό 19% σε δύο χρόνια. Και αν είναι τραγωδία το ΠΑΣΟΚ του 44% να πέφτει στο 14% στον ίδιο πολιτικό χρόνο, όντας όμως κυβέρνηση με τεράστιο πολιτικό κόστος από τις ατυχείς (για να μην πω τίποτε πιο βαρύ) επιλογές της, τότε τι να πει κανείς για την Αξιωματική Αντιπολίτευση που θα έπρεπε τώρα να αναπαύεται στις κυβερνητικές της δάφνες, αντί να παρακαλάει τον κάθε Καρατζαφέρη για να «συσπειρωθεί»…

Το υφιστάμενα διαμάντια  του στέμματος της Ν.Δ. (αστειέυομαι) τον τελευταίο καιρό έχουν εμπλουτιστεί με κάθε είδους «πετράδια» τα οποία από χρωματικής απόψεως εκτείνονται από το μπλε λουλακί της λεγόμενης virtual και ανύπαρκτης προς το παρόν κέντρο-δεξιάς (οι τελευταίοι των μοϊκανών  του Καραμανλή του Β’ του Μερακλή) και το πορτοκαλί μπλε των άρτι αφιχθέντων (νέο)φιλελευθέρων της Ντόρας έως το βαθύ χριστιανικό μπλέ του ελβετικού σουγιά της παράταξης Ψωμιάδη και το μαιανδρικό blue black του Αθ. Πλέυρη. 

Ο κ. Παναγιώτης Ψωμιάδης μαγεύει -για άλλη μια φορά- τους παρισταμένους της εκδήλωσης.

Η προαναγγελθείσα εαρινή επίθεση της δεξιάς ταξιαρχίας έχει σχεδιαστεί με την λογική του 2-3-3-2: Η ψηλή Ντόρα, θα βρίσκεται έξω αριστερά στην γραμμή της περιοχής του Στέφανου Μάνου/Τζήμερου για να πιάνει τις ψηλές μπαλιές που θα τις πετούν οι δυσαρεστημένοι κλασσικοί συντηρητικοί που θα την ήθελα Πρόεδρο, αλλά ατύχησαν. O Ψωμιάδης, με την ιδιότητα του δίδυμου πολιτικού αδερφού του Καρατζαφέρη που λόγω συγκυρίας και τυχοδιωκτισμού δεν βρέθηκαν να συνυπάρχουν στο ίδιο μικρό κόμμα, λειτουργώντας και ως ο γκαουλάϊτερ της Μακεδονίας προβλέπω να παίζει έξω δεξιά με σκοπό την συλλογή των χριστιανόπληκτων «ανήσυχων» Μακεδόνων. Oι Αδωνης/ Βορίδης/ Πλέυρης λόγω πρότερου (και θυελλώδους) βίου θα είναι πίσω από τους βασικούς επιθετικούς με εντολή να πλαγιοκοπούν τους Ναζιστές και με σπριντ προς τα πίσω να μαζεύουν τους σκεπτόμενους (υπάρχουν;) ακροδεξιούς. Οι Αβραμόπουλος / Δήμας / Κυριάκος Μητσοτάκης θα είναι τα σέντερ μπακ για γρήγορες επιστροφές στις ατάκες περί διολίσθησης στην άκρα δεξιά. Άμυνα θα επιλεγούν οι λεγόμενοι «Καραμανλικοί» (Παυλόπουλος / Παπαθανασίου) που τόσα χρόνια  επέλεξαν να υπερασπισθούν  το απίθανο: το «έργο» (…) της Κυβέρνησης του Κωστάκη του Β του Μεταρυθμιστή, και, άρα, είναι αποδεδειγμένα εργάτες της ομάδας. Τερματοφύλακας-χωνί (μπάζει από παντου γαρ) ο Αντώνης Σαμαράς... Mission impossible, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. 

Ο Σαμαράς που ξέρει μπάλα αλλά δεν είναι Προεδρος πουθενά

Με βάση τα παραπάνω διακινδυνεύω να προβλέψω πως, ακόμα και αν η Ν.Δ. έρθει πρώτη στις εκλογές, δεν θα καταφέρει να έχει τις θεαματικές επιδόσεις που αποζητά. Και παραμένει αναπάντητη μια εύλογη απορία: Γιατί να εμπιστευτεί ο κόσμος έναν σχηματισμό που αγωνίστηκε με παράλογη λύσσα να προκαλέσει εκλογές, την στιγμή που όλα τα δεδομένα κραύγαζαν για την επικείμενη κατάρρευση του; Είναι άραγε αυτό σημάδι μετριοπαθούς και υπεύθυνου πολιτικού σχεδιασμού, ή απτή απόδειξη τυχοδιωκτικού καιροσκοπισμού που έβαλε σε περιπέτειες την χώρα; Η απάντηση προσεχώς. Κοντός ψαλμός αλληλούια. 

 

Ο Σαμαράς που είναι Πρόεδρος κάπου αλλά απο μπάλα... γρι.

Κάποια στιγμή, στο κοντινό μέλλον φαντάζομαι τον Αντώνη (που απο παραταξιακός αποστάτης έγινε σε μια εσωκομματική εκλογική βραδια Πρέδρος-Επιστάτης) να κλείνει τα μάτια του και να επαναλαμβάνει: «Θέλω να γίνω αυτό που ήμουν όταν ήθελα να γίνω αυτό που είμαι τώρα». Όμως είναι πλέον αργά. Αφού ευτυχησε η μαμα του να τον δει, από μαύρο πρόβατο, Πρόεδρο, ας συμπεριφερθει επιτέλους ως Προεδρος παραταξης και όχι σαν τον Αμπραμοβιτς της Τσελσι που μαζευει κάθε αθλητή που έχει δυο πόδια και κλωτσάει μπάλα. Διοτι αν με αυτό τον τρόπο η Τσέλσι πήρε το Champions League, τον Σαμαρά το «Πάμε Στοίχημα» τον έχει κλειδωμένο για άλλη μια κατραπακιά, που ίσως να είναι και η τελευταία του. Ντόρα ακούς;

Read more

Ο Νέος Τρίτος Δρόμος

Ελληνική Σοσιαλδημοκρατία σήμερα: Χωρίς όραμα και χωρίς πυξίδα

Η  πρόσφατη απουσία του κεντρώου χώρου και δη της σοσιαλδημοκρατικής του έκφρασης από τα πολιτικά δρώμενα και τα ΜΜΕ στην Ελλάδα μπορεί να ερμηνευτεί με έναν και μόνο τρόπο: έπαψε να υφίσταται και κανείς –μα κανείς!- δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για την επαναφορά του. 

Το ΠΑΣΟΚ ως η πλέον κοντινή και συγγενής Ελληνική πολιτική δύναμη στον χώρο της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας, μετά από 30 χρόνια οικονομικό σκορποχώρι και ένα δίχρονο βράσιμο στο ζουμί του μάλλον έχει εξατμιστεί και οι ατμοί του σκόρπισαν στο υπερπέραν. Η προσπάθεια της, μέχρι πρότινος, «Λαϊκής» Δεξιάς να ανασυσταθεί ως ο Κέντρο-Δεξιός χώρος υποδοχής όλων αυτών των ψηφοφόρων που έχουν βρεθεί σε πολιτικό αδιέξοδο (μην μπορώντας να αποδεχθούν μια πιθανότητα διακυβέρνησης από πρώην Κνιτες και εξωκοινοβουλευτικούς αριστερούς με Αρμάνι) μάλλον θα πάει περίπατο αφού στις τάξεις της ήδη αρχίζουν να συσπειρώνονται όλοι αυτοί που είχαν (λαϊκιστικά;) προστρέξει να την εγκαταλείψουν με την πρώτη ευκαιρία και όλοι αυτοί που τόσα χρόνια φλέρταραν ανοιχτά με την εξτρεμιστική χριστιανική δεξιά του ΛΑΟΣ. Η σχετικά πρόσφατη δημιουργία, ως συντεταγμένου πολιτικού φορέα, της «υπεύθυνης» Αριστεράς της ΔΗΜΑΡ (σε αντίθεση με πια άλλη Αριστερά δηλαδή, γιατί δεν μιλούμε επιτέλους σταράτα σε αυτό τον τόπο;) θολώνει ακόμα περισσότερο τα νερά καθώς ένας μεγάλος αριθμός  στελεχών της  (αν όχι  όλα) προέρχονται από τον χώρο του λεγόμενου πρώην ΚΚΕ Εσ. ή ΕΑΡ ή ακόμα και ΚΚΕ και συνεπώς αυτό-αποκλείονται από τον χαρακτηρισμό «κεντρώοι», διότι για αυτούς κάτι τέτοιο θα δήλωνε ότι είναι ΠΑΣΟΚοι (τζιζ κακά)και άρα «ξεπουλημένοι», «καρεκλοκένταυροι» κλπ κλπ.. 

Και έτσι, ενώ η δημοκρατία σιχαίνεται τα κενά, διαπιστώνεται από όλους ένα τεράστιο (πολιτικό) κενό αριστερότερα της ΝΔ και δεξιότερα της ΔΗΜΑΡ το οποίο μέχρι πρότινος κάλυπτε με επιτυχία (;) το ΠΑΣΟΚ.  Για να εξηγούμεθα, λέω ΔΗΜΑΡ και όχι ΣΥΡΙΖΑ διότι είμαι βέβαιος πως ούτε οι ψηφοφόροι του κ. Τσίπρα (ούτε και ο Τσίπρας ο ίδιος…) μπορούν με  σιγουριά να τοποθετήσουν τον συνδυασμό τους αυτόν πάνω στον πολιτικό χάρτη της χώρας με γνώμονα την παραδοσιακή διάκριση των ιδεολογιών σε δεξιά, αριστερά και κέντρο… Και  αν αυτοί οι ίδιοι αδυνατούν, εγώ λέω να μην το ριψοκινδυνέψω. Αλλά και αυτό είναι μια άλλη συζήτηση, την οποία βάζουμε στην άκρη – επί του παρόντος.

Βρισκόμαστε λοιπόν, ενώπιον της δυσχερούς διαπίστωσης πως, την σήμερον ημέρα, ο αυτοχαρακτηρισμός κάποιου ως «σοσιαλδημοκράτη», είτε ως φυσικό πρόσωπο είτε ως πολιτικό κόμμα, προκαλεί (πέραν του σηκωμένου με απορία-και άγνοια- φρυδιού) γελάκια και ειρωνείες. Πέραν τούτου όμως, η χωρά η ίδια βρίσκεται στην εντελώς δυσάρεστη θέση να ακροβατεί μεταξύ δύο εκ διαμέτρου αντίθετων πόλων (Δεξιά / Αριστερά) χωρίς την εκλογικευμένη σύζευξη των ψυχραιμότερων/διαλακτικών των δύο παρατάξεων που με τον καιρό ονομάστηκαν κεντρώοι.  Πολλοί θα απαντήσουν πως αυτό είναι καταρχήν προϊόν της κρίσης των θεσμών, της έλλειψης διαλόγου (επί της αρχής και όχι επί των προτεινομένων μνημονιακών και αντιμνημονιακών  μέτρων), της έλλειψης της ίδιας της ποιοτικής πολιτικής και διάφορα άλλα. Αυτό που μπορώ εγώ τουλάχιστον να πω είναι πως, όλη αυτή η σημερινή ανυπαρξία του Κέντρου, είναι απευθείας αποτέλεσμα της αδυναμίας του ΠΑΣΟΚ ή των οποιωνδήποτε άλλων κεντρώων δυνάμεων της χώρας που φυτοζωούν ένθεν και ένθεν, να εκφράσουν λόγο πειστικό σε μια περίσταση που η χώρα πιο πολύ από ποτέ χρειάζεται νηφαλιότητα, σχέδιο και ψύχραιμη θεώρηση των εξελίξεων που τελευταία τρέχουν πια με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

 Ίσως να αποτελεί αφέλεια (ελπίζω πως όχι!) αλλά πραγματικά πιστεύω πως η επί του παρόντος πολιτική κατακρήμνιση του ΠΑΣΟΚ, ως ενιαίου κομματικού χώρου, είναι ό,τι καλύτερο έχει συμβεί στην πολιτική οικογένεια των Ελλήνων Σοσιαλδημοκρατών, από τις ίδρυσης του. Εξηγούμαι: ποτέ άλλοτε μεταπολιτευτικά δεν βρέθηκε ο χώρος αυτός εκτός του πολιτικού δίπολου του κυβερνητικού δικομματισμού, ο οποίος δικομματισμός, κακά τα ψέματα, καθόρισε και την πολιτική/κοινωνική κατεύθυνση του Κεντρώου χώρου. Το ΠΑΣΟΚ και οι λοιπές ...«δημοκρατικές δυνάμεις», απελευθερωμένες εκ των πραγμάτων από την μανιακή καταδίωξη της εξουσίας /κυβέρνησης και των επιλογών ικανοποίησης του (πάντα διεκδικητικού) λαού μας, οφείλει να εμβαθύνει στους λόγους αυτής της πραγματικότητας, στους τρόπους και, πάνω από όλα, στις ιδεολογικές προτάσεις ανάταξης του Κέντρου προς μια προοδευτική πορεία. Το να πεις ως πολιτικός χώρος «κακό το μνημόνιο, καλή όμως η Ευρώπη»  είναι εύκολο και μπορεί να το πει (και το λέει τελικά) ο κάθε ένας (Τσίπρας). Το  να προτείνεις μια νέα πολιτική μέθοδο που να δίνει προοπτική σε έναν λαό ο οποίος τελευταία άγεται και φέρεται επικίνδυνα από την Σκύλα του Μνημονίου στην Χάρυβδη της Δραχμής είναι το ζητούμενο. Ίσως να ήρθε η ώρα για έναν επικαιροποιημένο Τρίτο Δρόμο. Έναν δρόμο που να χαραχτεί ως φράγμα ανάμεσα στην στείρα οικονομική ευμάρεια των αριθμών και όχι των λαών μιας σκληροπυρηνικής δεξιάς και δυσκοίλιας Ευρώπης και την λαϊκιστική επαναφορά μιας ψυχροπολεμικής Ελληνικής αριστεράς με τις εμμονές της ευρω-απομόνωσης και της εξοντωτικής (αλλά –αλίμονο!- αξιοπρεπούς…) φτώχειας.

Το όνερο που έγινε εφιάλτης

Το να ελπίζεις ότι το εναπομείναν θαλασσοδαρμένο, μερικώς διεφθαρμένο, γερασμένο, χορτασμένο πολιτικό προσωπικό του Κέντρου θα καταφέρει να γυρίσει την παρτίδα και να ξανά-ανακαλύψει την  ουσία της Σοσιαλδημοκρατίας ως βιώσιμη πρόταση διεξόδου από την κρίση και μακράς σταθεροποιητικής διακυβέρνησης είναι μάλλον σαν να ξεκινάς να διασχίσεις ένα φουσκωμένο ωκεανό για την Αμερική με ένα διάτρητο ξύλινο σκαρί  (ή  ένα υποβρύχιο που γέρνει), με λίγα τρόφιμα και χωρίς χάρτη.

Το ταξίδι προβλέπεται να είναι μακρύ και δύσκολο. Το αποτέλεσμα, δε, αβέβαιο και, αν κρίνω και από τα απηρχαιωμένα τσιτάτα των "στελεχών" του "χώρου" αλλά και τα μουδιασμένα πολιτικά αντανακλαστικά τους, προδιαγεγραμμένο να αποτύχει. Να μην υπήρχαν και τόσοι λιγδωμένοι χοντροί πειρατές στο πλήρωμα… τι καλά που θα ήταν!

Read more

Γραφείο Τελετών, η κατσίκα του γείτονα..

Τεράστιες διαστάσεις παίρνει τον τελευταίο καιρό το κίνημα της νεκρής κατσίκας του γείτονα ως αποτέλεσμα της ανεργίας και των μειώσεων στους κάθε λογής μισθούς.. Τρέχουν και δεν φτάνουν τα εν λόγω γραφεία και δυστυχώς δεν προλαβαίνουν..Τί;;Καμιά θέση εργασίας στον χώρο αυτόν;Λυπάμαι κύριε-α μου,δεν προσλαμβάνουμε Έλληνες..Χαρτί οικειοθελούς εξόδου σε 30 ημέρες απο την χώρα έχετε;Αν όχι,λυπάμαι..


Στο διαταύτα,παρατηρώ εδώ και περίπου δύο χρόνια, την αθάνατη ελληνική νοοτροπεία του να ψοφήσει η κατσίκα σου και εγώ ας παιθάνω κοιτάζοντάς την,να παίρνει θλιβερές διαστάσεις..Ακούω απο δεξιά και αριστερά,ας πάμε στην δραχμή,ας καταστραφεί η χώρα,ας πάμε στον διάολο κοινώς,εφόσον δεν έχω εγώ δουλειά ή κάποτε μπέρδεψα την πιστωτική με το πουλί μου σε εφηβική ηλικία και την έβαζα σε κάθε τρύπα(όπου τρύπα,βλ.μηχάνημα) ή πήρα δάνειο για να παω το γκομενάκι μου στην Μύκονο ή τέλος πάντων έπεσα έξω στα σχέδια και κατ’επέκταση στην ζωή μου..Το κίνημα πεινάς,φάε έναν τραπεζίτη, στην Ελλάδα τείνει να γίνει,πεινάς,φάε τον γείτονά σου που έχει δουλειά,ή έστω ήταν πιο τυχερός για να μην πω πιο προσεκτικός στα ανοίγματά του..Δεν νοιάζει κανέναν το καλό γενικότερα,η πάρτυ,η πάρτυ και μόνο η πάρτυ..Αφού καταστράφηκα εγώ,ας καταστραφούν και όλοι οι άλλοι..Αν είμαι απ’τους βολεμένους;Λυπάμαι δεν σας κάνω την χάρη..Έχουμε ξεχάσει πως πριν απο μερικά χρόνια κάποιοι,αν όχι όλοι,κράζαμε τους φίλους μας που έγιναν Επ.Οπ,τους φίλους μας που πήγαν στο λιμενικό,τους φίλους μας που έφυγαν απ’την Ελλάδα για δουλειά..Τώρα,όοοολοι αυτοί είναι οι βολεμένοι και εμείς οι έξυπνοι που τους κράζαμε,φέρνοντας άλλη μια σβούρα το καλαμάκι του καφέ.. Και τι;Λέμε βολεμένους αυτούς που δουλεύουν για 700 €,τους δασκάλους μας,τους καθηγητές μας,τους γιατρούς μας,τους Επ.Οπ και γενικά όποιον για καλή(;) του τύχη εισήλθε στο δημόσιο..Και όχι μόνο αυτό,αλλά βρίσκουμε και πάντα την απάντηση οτι τόσα αξίζουν εφόσον οι δάσκαλοι δουλεύουν 8 μήνες τον χρόνο ή οι γιατροί παίρνουν φακελάκια,οι Επ.Οπ είναι όλοι αγράμματοι..Για να μην παρεξηγηθώ,σε καμία περίπτωση δεν μιλάω για τις κραυγαλέες περιπτώσεις ανθρώπων που δουλεύουν(;) σε υπηρεσίες που θα έπρεπε να έχουν κλείσει εδω και δεκαετίες και όλως τυχαίως αμοίβονται ως βασιλικοί..Όπως επίσης,πέραν του δημοσίου υπάρχουν και πολλοί σωστοί-τυχεροί επιχειρηματίες που ακόμα θενκ God έχουν δουλειά οι άνθρωποι και ζουν καλά..

Αν θέλετε να καταστρέψετε την χώρα μας,κάντε το..Απλά να ξέρετε εσείς όοολοι οι μάγκες που δεν σας νοιάζει τίποτα,οτι απ’το γάλα της κατσίκας του γείτονα, πίνεις και συ..Αν ψοφήσει,ψοφήσαμε όλοι..Για όσους δεν μπορούν να καταλάβουν τον συσχετισμό της κατσίκας με τον εαυτό τους,απλά λυπάμαι..

Read more

Δικαίωμα στο όνειρο...

Βρέθηκα προχθές το βράδυ της 22ας Μαΐου, στο -αγαπημένο- Public της πλατείας Συντάγματος. Εκεί στον 5ο όροφο υπάρχει (εξηγώ για τους λίγους που δεν έχουν πάει ακόμα) ένα πολύ συμπαθητικό ρουφ καφέ (καλά το λέω άραγε;) όπου πάει όλος ο περαστικός κόσμος, ζευγαράκια, δικηγόροι, Δ.Υ. κοπανιστοί, τουρίστες, shoppers, κυρίες με κυρίους… Έχει γρήγορο wi-fi, καλό (αλλά μάλλον ακριβό) καπουτσίνο φρέντο, εξυπηρετικούς σερβιτόρους και τρελή τρελή θέα.

Χάζευα, λοιπόν, με τους φίλους μου το πλήθος και, ξαφνικά, ο πιο παρατηρητικός από την παρέα μου λέει συνομωτικά «ρε συ είναι ο Καμίνης, ο Δήμαρχος, αυτός εκεί κάτω;». Γυρνάω και, πράγματι, ήταν αυτός. Δεν σου γεμίζει το μάτι, είναι μάλλον μικρόσωμος (sorry Δήμαρχε) και στοιχηματίζω ότι, με εξαίρεση τους σερβιτόρους που τον εξυπηρέτησαν, κανείς δεν τον πήρε μυρωδιά. Καθόταν λοιπόν σε μια γωνία, μόνος, έπινε ζεστό τσάι -χωρίς λεμόνι- και διάβαζε ένα βιβλίο. Έμεινε εκεί προσηλωμένος και γύρναγε σελίδα σελίδα το κείμενο για καμία ώρα και παραπάνω. Ο κόσμος πέρναγε από δίπλα του και αυτός, απορροφημένος ως ήταν, δεν σήκωσε μάτι. Κάποια στιγμή έκλεισε το βιβλίο του, σηκώθηκε, πλήρωσε και, αθόρυβα όπως ήρθε, έφυγε.

Σκέφτομαι καμιά φορά ότι, αν η Αθήνα έπρεπε να μοιάζει σε έναν άνθρωπο, τότε κάπως έτσι θα την ήθελα να είναι. Κομψή, αθόρυβη, διαβασμένη, αξιοπρεπή και μετριόφρων, κεντρώα (με μια πιτσιλιά αριστεράς για την τσαχπινιά…), ολίγον μετρίως αντιερωτική (αλλά όχι ταγάρι με τριχωτές μασχάλες), λίγο να την αγαπάς και λίγο να το σκέφτεσαι μπας και κάνεις λάθος. Να μην σε κερδίζει με την πρώτη, να σε ταλαιπωρεί για το κατιτίς παραπάνω (και τελικά να μην στο δίνει) αλλά, παράλληλα, και σε σύγκριση με τις άλλες, να είναι η πιο σοφή επιλογή, το πιο safe bet, το καλύτερο value for money. Σαν τον Δήμαρχο μας. Για το οποίο όπου βρεθούμε και σταθούμε μπαίνουμε στο default και λέμε ότι είναι «λίγος» και «χλιαρός» ενώ, ταυτοχρόνως, ξεχνάμε να αναπολήσουμε ΟΛΟΥΣ τους προηγούμενους. Τους ωραιοπαθείς -σαν παγώνια- γέρους με την αυλή των χειροκροτητών, τους ζιβαγκοφόρους μουστακαλήδες και παράστημα όλο (κενή) λεβεντιά, τις κορασίδες από «καλές» οικογένειες, τους καγκελοφόρους με τα χρυσά κλειδιά και τα γελοία παράσημα… Ξεχνάμε τα επεισόδια, τα σπασίματα, την εγκληματικότητα, την παρακμή αλλά και το κολοσσιαίο έργο του συμμαζέματος της πόλης από έναν γενικό προϊστάμενο που (να το παραδεχτούμε για την οικονομία της συζήτησης) δεν είχε ποτέ σκοπό να γίνει κυβερνήτης μια πόλης-σκιάς του εαυτού της. Ε, κάνει ότι μπορεί, και το γεγονός ότι βρέθηκε να είναι ο Δήμαρχος της στην χειρότερη στιγμή της ιστορίας της (με εξαίρεση –ίσως- την Γερμανική Εισβολή και κατοχή) και δεν παραιτήθηκε σαν κάποιους αναχωρητές πρωθυπουργούς/γενόσημα, λέει κάτι για την πάστα του ανθρώπου. Το ίδιο και περισσότερα λέει το γεγονός ότι, σε μια πόλη που ακόμα και ο τελευταίος (ξεφτίλας) κίτρινος δημοσιογράφος έχει από δύο οπλισμένους φρουρούς, η κάθε «κυρία με άποψη» κυκλοφορεί με ένοπλη συνοδεία, ο Γιώργος Καμίνης κυκλοφορεί «ελεύθερα» σε κοινή θέα, γνωρίζοντας ότι ακόμα και οι φίλοι μας οι εξτρεμιστές των Β. Προαστίων και οι ψευτοεπαναστάτες της Κυριακής και της σχόλης (με καλό καιρό και σε κλειστό χώρο) δεν τον αγγίζουν. Γιατί όμως; Τι τον κάνει να ξεχωρίσει από όλους τους στοχοποιημένους πρώην και νυν βουλευτές;

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, αυτό που κάνει την διαφορά είναι ότι, σε αντίθεση με όλους τους μονολιθικούς παραταξιακά πολιτικούς, ο ίδιος είναι το πλέον επιτυχημένο (μαζί με τον Γιάννη Μπουτάρη) τέκνο της σύμπραξης – μοντέλο (ή όνειρο;) μεταξύ της υπεύθυνης αριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς. Και αν μια τέτοια σύμπραξη είναι εφικτή στην Αθήνα των 108 εθνοτήτων, μάλλον μπορεί να γίνει και στην Ελλάδα ολόκληρη. Ίσως τελικά και να υπάρχει ελπίδα να δούμε κάτι να αλλάζει σε εθνικό επίπεδο. Για την διάθεση όμως των παρατάξεων για κάτι τέτοιο, ε, για αυτή δεν είμαι σίγουρος… Οψόμεθα συντόμως.

Είναι καλό σποτ το ρουφ καφε του Public! Από κει είδα, προβληματισμένος, μέρος της εποποιίας των «αγανακτισμένων», είδα μαγεμένος την πόλη μου με βροχή, με ζέστη, με νέφος, είδα τις ουρές των γυαλιστερών κίτρινων ταξί να στοιβάζονται και να αγωνιούν για τα 3,20€ κούρσα μέχρι το Παγκράτι και τους γερανούς της τροχαίας να τους διώχνουν κορνάροντας μανιασμένα. Είδα χαμογελώντας τους τσαλακωμένους δόκιμους αστυνομικούς να κρύβονται στην σκιά του ιστορικού κτιρίου για ένα κρύο καφέ στο χέρι και ένα κλεφτό τσιγάρο. Είδα τον Υμηττό απέναντι στο βάθος, που μοιάζει με αστείο τριχωτό κεφάλι γέρου από τις πολλές κεραίες, να βαραίνει, να μαυρίζει σαν εκνευρισμένος πατέρας αλλά και να καθαρίζει λάμποντας σαν να πρωταγωνιστεί σε ταινία μικρού μήκους και όλα αυτά διαδοχικά σε ένα τέταρτο. Είδα την γυναίκα μου να ανθίζει τον μήνα Οκτώβριο και ευελπιστώ σύντομα να την δω και να κρατάει στα χέρια της το φρουτάκι μας που εδώ και κοντά οκτώμισι μήνες κρέμεται από τα κλαδιά της. Τί έχω να του δείξω, που ακόμα δεν έχω δει, δεν ξέρω. Πάντα υπάρχουν στην Αθήνα εικόνες περαστικές και μόνιμες που, προς στιγμή, μας ξεφεύγουν. Κάτι θα βρω. Είμαι βέβαιος.

Ζω στο κέντρο μιας πόλης που ακόμη μπορεί να ονειρεύεται. Οριακά. Μην μας την στερείτε άλλο. Δώστε της μια ευκαιρία… και ας είναι μισή. Μας φτάνει.

Read more

Agent Provocateur

Εκκωφαντική είναι η απουσία των ορδών των «αγανακτισμένων» και των λοιπών πολύχρωμων διαδηλωτών από το Σύνταγμα τις εβδομάδες που προηγήθησαν των εκλογών της 9^ης  Μαΐου 2012 αλλά και των τριών εβδομάδων που ακολούθησαν τα αποτελέσματα. Είναι σαν να μην υπάρχει ακόμα το καταραμένο Μνημόνιο και τα επαχθή μέτρα της (πρώην, σημερινής και επόμενης) κυβέρνησης. Σαν να μην τρέχουν ακόμα τα κάθε λογής χαράτσια. Σαν να έστρωσαν όλα ως δια μαγείας και να λύθηκαν όλα τα οικονομικά και πολιτικο-ηθικά προβλήματα της χώρας. Σαν να μπήκαν φυλακή όλοι όσοι επιβίωσαν της «λαϊκής» κρεμάλας. Σαν να τελείωσαν οι πέτρες και να κάηκαν όλοι οι κάδοι των απορριμμάτων του Δήμου Αθηναίων…

Λείπουν, καιρό τώρα, από τα πέτρινα αλώνια της πλατείας οι  «διόδια στοπ», οι «δεν πληρώνω, δεν πληρώνω»  (άραγε διερωτώμαι πληρώνουν τελικά;) , οι «ανεξάρτητες (…) πρωτοβουλίες πολιτών» κάθε γειτονιάς και οικοδομικού μπλοκ της Αττικής και των περιχώρων, οι σκέϊτερς, οι ποδηλάτες (άραγε τι έγινε με δαύτους, χαίρονται τους πολυπληθείς ποδηλατοδρόμους;),  οι 300 Έλληνες, οι Οικολογοι/Αριστεριστές, οι Αμεσοδημοκράτες, οι τύποι με τα «ου» και τις μούντζες και στο άλλο χέρι το τσίπουρο/μπεγλέρι/λέιζερ, οι μαυροφορεμένοι –αλλά μονίμως χαρούμενοι με κόκκινα μάτια- κατασκηνωτές, οι ντουντούκες, τα μικρόφωνα, οι συνδικαλισταράδες τζαμπατζήδες των ΔΕΚΟ (πρώην ΠΑΣΟΚ όλοι τους και σήμερα ΣΥΡΙΖΑ), οι 40αρηδες δημόσιοι υπάλληλοι που έτρωγαν μεσημεριανό στο σπίτι τους στις 14:30 μετά  από εξοντωτική εξάωρη εργασία, φτιαγμένο από τρόφιμα που αγόρασαν με τον κρατικό τους μισθό και στις 19:00 της ίδιας μέρας έβριζαν το κράτος των κλεφτών και απατεώνων. Λείπει, εν ολίγοις, ο ΣΥΡΙΖΑ. 

Επίσης, λείπουν οι ξυρισμένοι, φουσκωτοί με τις παραλλαγές «ανένταχτοι» (ναι, καλα!), οι Λεωνίδες με τις περικεφαλαίες σε στυλ Euro 2004, οι παπάδες ενάντια στο τσιπάκι του σατανά, οι Καλόγεροι με την ευχούλα στο χέρι, οι θείτσες με μαλλί χτενισμένο «Βραδυνή»/Νέα Δημοκρατία» δεκαετίας του ’80 με Ελληνική σημαία, οι παλαιοχουντικοί παππούδες (ο Παπαδόπουλος είχε δίκιο, βλέπεις…), και κάτι ζευγάρια clean cut που ούτε σου περνάει από το μυαλό ότι θα ήταν εκεί. Λείπει, εν ολίγοις, η Χρυσή Αυγή και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες.

Λείπει το dream team των Ελλήνων Οικονομολόγων της πλατείας Καζάκης/Βαρουφάκης, λείπει και ο Χατζηγιάννης  (ο… της Μακρυπούλια).

Μα… που πήγαν όλοι; Που εξαφανίστηκαν; Τι έγινε; Ε, λοιπόν φίλοι μου έγινε ο ΣΥΡΙΖΑ δεύτερο κόμμα, αυτό έγινε! Ο Καμμένος από παρέα αγανακτισμένων δεξιών του facebook  έγινε τέταρτο σε δύναμη κόμμα. Η Χρυσή Αυγή πήρε είκοσι τόσους βουλευτές, ο δραχμολόγος Καζάκης αρχηγός «κόμματος», ο όμορφος (ως κούρος) Γιάνης (wow! με ένα ν!!! how original!!) Βαρουφάκης πήρε στήλη στην Athens Voice και έγινε και αυτός σελεμπριτι που τόσο πολύ το είχε ανάγκη… Αυτό έγινε! Και μας άφησαν ήσυχους, επιτέλους! Τους ευχαριστούμε και τους ευχόμαστε καλές επαναληπτικές εκλογές και στους οικονομολόγους μας μια καλή θέση στο μελλοντικό κυβερνητικό σχήμα. Για τον Χατζηγιάννη , τι να πω; COSMOTE και ξερό ψωμί.

Οι μόνοι που βρίσκονται σήμερα στα πέριξ της πλατείας είναι κάτι ξεχασμένοι ξένοι δημοσιογράφοι στον 4^ο και 5^ο όροφο του Athens Plaza (λες να ξέρουν κάτι που εμείς αγνοούμε;) , ο κουλουρτζής στην γωνία της Εθνικής Τράπεζας (Σταδίου και Πλατεία γωνία) και όλα τα σπασμένα και ρημαγμένα εδώ και έναν χρόνο μάρμαρα της άμοιρης αυτής πλατείας. Έμειναν επίσης οι κλούβες των ΜΑΤ εμπρός από τα λουλουδάδικα (Αρχή Βας. Σοφίας) σαν ανάμνηση ενός κράτους που ήθελε αλλά δεν μπόρεσε να μαζέψει τα έκτροπα που προκάλεσε η ηχηρή (κατ’ εμέ) μειοψηφία. Έμειναν επίσης εκατοντάδες άδεια καταστήματα αφήνοντας χιλιάδες (;) ανέργους στον δρόμο, η πόλη μου με ένα ερημωμένο εμπορικό κέντρο και με την μοναδική υπόσχεση ότι τα πράγματα θα χειροτερέψουν. 

Το καλοκαιράκι στο κέντρο είναι γεγονός! Κυκλοφορούν μόνο κάτι- ζαλισμένα από την ακρίβεια- κορόιδα τουριστάκια που ξεγελάσαμε και ήρθαν από την Κίνα/Αμερική να δουν το λίκνο της δημοκρατίας (τρομάρα μας)... Εάν υπήρχε και νέφος θα μας έδειχνε ότι υπάρχει ακόμα οικονομική δραστηριότητα στο ιστορικό τρίγωνο. Αλλά και αυτό είναι φευγάτο. Ποτέ τα μικροσωματίδια της ατμόσφαιρας (και ειδικά η έλλειψη τους) δεν ήταν τόσο ενδεικτικά της παρακμής! Προβλέπω ότι σύντομα η πράσινη ανάπτυξη θα είναι άμεσα συνδεδεμένη με τα βρύα και τις λειχήνες επί του οδοστρώματος στην γωνία Σταδίου με Πλατεία Συντάγματος.

Τουλάχιστον πέρυσι τέτοιο καιρό περίπου δουλεύανε οι μαρμαράδες. Αλλά και αυτοί έχουν φύγει προς Αλβανία μεριά.

Υ.Γ. Στιγμές πριν την ανάρτηση του παρόντος έμαθα από πηγές ότι επίκειται νέα συγκέντρωση «αγανακτισμένων» την ερχόμενη Κυριακή. Τελικά η ιστορία επαναλαμβάνεται, μόνο που αυτή την φορά από γελοιότητα οδεύουμε προς την τραγωδία. Κάνω έκκληση να επανεισαχθούν οι Αλβανοί πετράδες/μαρμαράδες/σοβατζήδες ASAP! Γιατί, ως γνωστόν, «πέτρες υπάρχουν» . Από μυαλά έχουμε έλλειψη…

Read more