Το κράνος και οι αξύριστες μασχάλες

Μυαλά και Κράνη: Είδη υπο έλλειψη, για τις προσεχείς ηρωικές μάχες του Σεπτεμβρίου. Παραγγείλετε νωρίς!

Από τις εκλογές προέκυψαν μερικά χρήσιμα συμπεράσματα:

Κατ αρχήν, εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι, δεν χρειαζόταν να γίνουν εκλογές. Ούτε στις 6 Μαΐου, αλλά ούτε και στις 17 Ιουνίου.

Συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΝΔ κυβερνούσε πριν, ΠΑΣΟΚ (με την …συνιστώσα ΔΗΜΑΡ) και ΝΔ κυβερνούν και σήμερα. Τι άλλαξε; Τίποτα! Οι μισοί, και πλέον, διαγραμμένοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ξαναμπήκαν στην Βουλή υπό την παντιέρα, αυτή την φορά, της κυβερνητικής ΔΗΜΑΡ ή του πετροβόλου ΣΥΡΙΖΑ. Οι βουλευτές που υπήρχαν στην ΔΗΜΑΡ προ του Μαΐου, είναι και πάλι (αν δεν κάνω λάθος) βουλευτές. Οι Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ αυξήθηκαν σημαντικά, αλλά καμιά 20ρια και πλέον από αυτούς πριν από 400 μέρες είτε σαν βουλευτές είτε σαν συνδικαλισταράδες χειροκροτούσαν μέχρι να ματώσουν τον ΓΑΠ. Τώρα απλά χειροκροτούν τον …θετό του πολιτικό αδερφό (από την πλευρά του Ανδρέα), Αλέξη Τσίπρα.

Ο Καμμένος και οι βουλευτές του ήταν τότε και τώρα εντός του Κοινοβουλίου. Ακόμα και ο (πολύ λίγος, πραγματικά) Δημαράς, εξελέγη. Η Ντόρα γύρισε στο μαντρί, από όπου δεν είχε φύγει στην πραγματικότητα ποτέ. Ο Καρατζαφέρης εκπροσωπείται επάξια απο τον, επόμενο πρόεδρο της ΝΔ, Μάκη Βορίδη. Το ΚΚΕ μειώθηκε σημαντικά, αλλά θα το πάρουν μυρωδιά μετά από 60 χρόνια, οπότε δεν τρέχει κάστανο. Οικολόγατοι, Δημιουργοί, (μόνος ή) Μάνος, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και Σια, πέρασαν και, όπως είναι φυσιολογικό, δεν ακούμπησαν. Με την εξαίρεση των Ναζισταράδων, καμιά ουσιαστική αλλαγή δεν έγινε. Εντάξει, το ΠΑΣΟΚ έφτασε το 12%, αλλά οι κρατικοδίαιτοι από τα 80’s ΠΑΣΟΚοι (του «βαθέως» και όχι του «όλου» που λέει και ο Βενιζέλος) και τα λοιπά αριστερίστικα λαϊκιστικά κρόσια του Δημοκρατικού Κέντρου (Σακοράφα, Μητρόπουλος, Κουρουμπλής), που πήγαν απέναντι και εκ του ασφαλούς, πήραν κοντά στο 27%. Άρα, μπορούμε να βρωντοφωνάξουμε χαρωπά: «Ανδρέα ζεις εσύ μας οδηγείς», «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», «Περήφανα νιάτα-Τιμημένα γηρατειά», «Τσοβόλα (ή Πάντζα) δώστα όλα» κ.λπ. Back to the future. Να ξαναπάρει και ο ΠΑΟΚ πρωτάθλημα, όπως το 1985 και ...«ζω ένα όνειρο, μην με ξυπνάτε!».

Ξέρω-γνωρίζω-μπορώ, ζήτω ζήτω το πετροβολικό!

Ο Πρόεδρος Αντώνης λοιπόν, (και αντίθετα με την -ατυχή όπως εξελίχθηκε- πρόβλεψή μου στο από  16-5-2012 άρθρο μου «Τα νούμερα του δεκαημέρου», ότι δηλαδή έχασε «κάθε ευκαιρία να τον δει η μανούλα του πρωθυπουργό») τα κατάφερε και, με ένα grand slam γκρίνιας και κωλοτούμπας επί ενάμιση χρόνο, ήρθε να αναρριχηθεί εκεί από όπου θα φύγει (ελπίζω όχι σύντομα - για το καλό της χώρας) κυνηγημένος ως προδότης, γερμανοτσολιάς και άλλα τέτοια γραφικά και πιπεράτα. Κατέλαβε με κόπο και βάσανο την, πολυπόθητη, πρωθυπουργία της χώρας. Δεν αντιλαμβάνομαι -πραγματικά- γιατί τέτοιος καημός να ηγηθεί μιας χώρας με το ένα πόδι στον τάφο. Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω. Και εμείς είπαμε να κάνουμε καριέρα, αλλά δεν κάναμε έτσι ρε Αντώνη!. Και επειδή δεν τολμώ να εκφράσω ποια είναι η σημερινή εναλλακτική κυβερνητική επιλογή πέραν της ΝΔ (και των αστών συνεργατών της), σου εύχομαι από ψυχής τα καλύτερα (για την χώρα). 

Τα 3Φ : Φρέσκος, Φέρελπις, Φερέγγυος. Τα λέει έξω απο τα δόντια!

Να σου πω όμως θέλω μόνο ένα-δύο μου παράπονα: Αφού και τον Ιούλιο και τον Νοέμβριο πέρυσι είχες την δυνατότητα να κάνεις ακριβώς το ίδιο (και μάλιστα με τις ευλογίες του εν ενεργεία -τότε- Πρωθυπουργού και της συμπολίτευσης) γιατί μας ταλαιπώρησες τόσο; Έπρεπε δηλαδή, για να κάνεις το κομμάτι σου, να έχουμε 7% οπλοκατέχοντες Ναζιστές να κάθονται στα ίδια έδρανα που κάθισαν οι Ελ. Βενιζέλος, Α. Παπανδρέου, και ο Κ. Καραμανλής (ο θείος); Έπρεπε άραγε, για να βγεις με τον τρόπο που επέλεξες να βγεις Πρωθυπουργός, να δούμε στην Βουλή τον τελειωμένο και για χρόνια κρατικοδίαιτο Τέρενς Κουίκ (έλεος!), τον περιφερόμενο μέχρι τελικής πτώσεως Μανώλη Γλέζο (Θεέ μου, τι γεροντολαγνεία αυτή η χώρα!) και τους ανεκδιήγητους συνιστωσαίους της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Ελλάδος; Ήταν άραγε, για σένα και για την χώρα, απαραίτητο να αναδειχθεί η «Κινηματική Κουκουρούκου Καστρο/Τσαβική Λαϊκιστική Αριστερά» ως Αξιωματική Αντιπολίτευση; Αλήθεια, έχεις την εντύπωση πως με τον Σύριζα δεύτερο στο 26% οι πέτρες θα είναι πιο μαλακές στα τζάμια των καταστημάτων; Δεν πήρες μυρωδιά ότι με το να κάνεις τον καουμπόη βάζεις προσεχώς την χώρα σε περιπέτειες; Την τακτική του ώριμου φρούτου την έχεις ακουστά; Ποιος, έχεις την εντύπωση, θα διαδεχθεί την ΝΔ στην εξουσία; Ο Βενιζέλος; Δεν νομίζω, Αντώνη!

Η τριχωτή Συνιστώσα

Λυπάμαι, αλλά εδώ έχουμε προφανώς σοβαρό πρόβλημα: Ή ο νέος πρωθυπουργός δεν ξέρει τι του γίνεται, ή οι για δύο συναπτά έτη σύμβουλοί του έχουν χάσει επαφή με την πραγματικότητα. Έτερον εκάτερον, προκύπτει ξεκάθαρα ότι, για την ευόδωση των προσωπικών (και μόνο) πολιτικών φιλοδοξιών του Πρόεδρου Αντώνη, αντί για φως στο τούνελ βλέπω προσεχώς σαλιωμένες μασέλες γέρων, Μαλλί κοκοράκι, αξύριστες γυναικείες μασχάλες και το σαπισμένο ζόμπι του Ανδρέα. Δεν θα μείνει πέτρα για πέτρα στο Σύνταγμα από Σεπτέμβριο, προβλέπω. Να θυμηθώ να πάρω κράνος. Εύχομαι, ειλικρινά, να πέσω εντελώς έξω. Ο νοών νοείτω. 

Και με αυτά τα ολίγα, ευχές για μακροημέρευση της νέας Αστικής κυβέρνησης, καλά μυαλά, καλές δουλειές και στα δικά τους οι ελεύθερες!

Read more

Ο Αντώνης Σαμαράς τώρα και τερματοφύλακας!

Προσεχώς στα θερινά σινεμά όλης της χώρας!

Συνεχίζοντας την αναφορά της «Λογοκρισίας» στους πολιτικούς χώρους που διεκδικούν την ψήφο μας την 17^η Ιουνίου 2012, μετά το ΠΑΣΟΚ, τον Σύριζα και την ΔΗΜΑΡ, στους οποίους έγινε εκτενέστατη αναφορά στα προηγούμενα κείμενα (με μια ιδιαίτερη «αγάπη» -σε επίπεδο εμμονής- για τον Σύριζα, mea culpa) σήμερα θα αναφερθούμε με λίγα λόγια στην κουρελιασμένη, αλλά ακόμα ζωντανή, συντηρητική παράταξη της χώρας η οποία, σαν τον απέθαντο επίτιμο πρόεδρο της, όλο χάνεται μα ποτέ (προς όφελος των οπαδών της) δεν εγκαταλείπει. Ίσως αυτή να είναι και η εν γένει συμπεριφορά της «τακτοποιημένης» αστικής τάξης: μαραίνεται αλλά, σαν την ρόκα στο μποστάνι, ξανά φυτρώνει την επόμενη (Πολιτική) άνοιξη. Μόνο που καμία φορά την άνοιξη πέφτει χιόνι…

Ο Antonis, το καλό παιδί/λεβέντης που κάθε πεθερά θα ήθελε για γαμπρό της, την τελευταία διετία έχει χαράξει μια πορεία που ακόμα και ο κομήτης του Χάλευ ή κάποιος διάττοντας αστέρας θα μπορούσε να ζηλέψει. Στον κενό πολιτικό χρόνο που μεσολάβησε από την απόδραση του καταθλιπτικού Καραμανλή προς τα σουβλατζίδικα της Ραφήνας, ο Antonis μετατράπηκε από «μαύρο πρόβατο» και «αποστάτης» σε «Πρόεδρος της Ν.Δ.» και «ο πλέον κατάλληλος». Πρόκειται για το μεγαλύτερο grand slam/κλωτσοπατινάδα στην μεταπολιτευτική πολιτική ιστορία του τόπου, με μοναδική και κραυγαλέα εξαίρεση –φυσικά- το δικομματικό alter ego του Σαμαρά, τον αγαπημένο Αλέξη. Άραγε όμως η συλλογική συνείδηση των δεξιών ψηφοφόρων έχει ξεπεράσει τις πληγές του παρελθόντος; Νομίζω πως, αν κρίνουμε και από τον -αντίστοιχο- βίο του επίτιμου και την πολιτική του σταδιοδρομία μετά τα γεγονότα του 1965 (τι θυμήθηκα τωρα…),  κάτι τέτοιο μάλλον δεν έγινε και ούτε πρόκειται να γίνει. Απόδειξη αυτού είναι το γεγονός πως με την πρώτη ευκαιρία και στραβοτιμονιά του Αντώνη, ξεπήδησαν 3 τουλάχιστον πολιτικά κόμματα από τα σπάργανα της Ν.Δ.: Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες (δηλαδή, ο Σύριζα της δεξιάς παράταξης, κατ' αντιστοιχία της αντιμνημονιακής του θεσης απέναντι  στο άλλο πρώην μεγάλο κόμμα του Κέντρου, το ΠΑΣΟΚ), η -σχεδόν συγχωνευθείσα- ΔΗΣΥ (δηλαδή, η ΔΗΜΑΡ της δεξιάς παράταξης, με την χλιαρή συγκρουσιακή διάθεση με το μητρικό/αδερφό κόμμα αλλά και της ενδεχόμενης μετεκλογικής συνεργασίας), και (θα το πω και ας τα ακούσω από πολλούς…) η Χρυσή Αυγή (ή αλλιώς: το αντίστοιχο ΚΚΕ της δεξιάς παράταξης, χωρίς φυσικά και επ' ουδενί να το ταυτίζω πολιτικα ή ιδεολογικά με την Χ.Α.). 

Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι: Η Χρυσή Αυγή  προϋπήρχε ως κόμμα του 0,23%. Το να υποθέσει κανείς ότι η γιγαντιαία άνοδος των ποσοστών της οφείλεται αποκλειστικά σε πρώην ψηφοφόρους της Ν.Δ. είναι, το ξέρω,  υπεραπλούστευση. Αλλά και το να κλείσεις τα μάτια μπροστά στο γεγονός ότι ο λεγόμενος «υπέρ-πατριωτικός χώρος» αφορά πρώτιστα την συντηρητική παράταξη ως η πιο εξτρεμιστική της μορφή/εκδοχή είναι τουλάχιστον αφέλεια. Απλά, τόσα χρόνια οι περιφερόμενοι δεξιοί «πατριώτες» είχαν επιλέξει την φιλόξενη και κατά καιρούς φιλοχουντική στέγη του γέρικου ΛΑΟΣ. Τώρα που ο ΛΑΟΣ έγινε από κόμμα, απόκομμα, ε,  ο καθένας ψάχνει για κεραμίδι. Η ναζιστική Χ.Α. με την επιθετική της παρουσία στις γειτονιές επωφελήθηκε από το ώριμο φρούτο της ανασφάλειας του πληθυσμού όταν, την ίδια στιγμή, ο πρόεδρος της Ν.Δ. περιφερόταν ως άλλος χριστιανοδημοκράτης Κονραντ Αντενάουερ στα Ευρωπαϊκά σαλόνια πίνοντας εσπρέσο στρέτο. Έτσι το  (μικρό) ποσοστό του 33% έγινε το εξευτελιστικό 19% σε δύο χρόνια. Και αν είναι τραγωδία το ΠΑΣΟΚ του 44% να πέφτει στο 14% στον ίδιο πολιτικό χρόνο, όντας όμως κυβέρνηση με τεράστιο πολιτικό κόστος από τις ατυχείς (για να μην πω τίποτε πιο βαρύ) επιλογές της, τότε τι να πει κανείς για την Αξιωματική Αντιπολίτευση που θα έπρεπε τώρα να αναπαύεται στις κυβερνητικές της δάφνες, αντί να παρακαλάει τον κάθε Καρατζαφέρη για να «συσπειρωθεί»…

Το υφιστάμενα διαμάντια  του στέμματος της Ν.Δ. (αστειέυομαι) τον τελευταίο καιρό έχουν εμπλουτιστεί με κάθε είδους «πετράδια» τα οποία από χρωματικής απόψεως εκτείνονται από το μπλε λουλακί της λεγόμενης virtual και ανύπαρκτης προς το παρόν κέντρο-δεξιάς (οι τελευταίοι των μοϊκανών  του Καραμανλή του Β’ του Μερακλή) και το πορτοκαλί μπλε των άρτι αφιχθέντων (νέο)φιλελευθέρων της Ντόρας έως το βαθύ χριστιανικό μπλέ του ελβετικού σουγιά της παράταξης Ψωμιάδη και το μαιανδρικό blue black του Αθ. Πλέυρη. 

Ο κ. Παναγιώτης Ψωμιάδης μαγεύει -για άλλη μια φορά- τους παρισταμένους της εκδήλωσης.

Η προαναγγελθείσα εαρινή επίθεση της δεξιάς ταξιαρχίας έχει σχεδιαστεί με την λογική του 2-3-3-2: Η ψηλή Ντόρα, θα βρίσκεται έξω αριστερά στην γραμμή της περιοχής του Στέφανου Μάνου/Τζήμερου για να πιάνει τις ψηλές μπαλιές που θα τις πετούν οι δυσαρεστημένοι κλασσικοί συντηρητικοί που θα την ήθελα Πρόεδρο, αλλά ατύχησαν. O Ψωμιάδης, με την ιδιότητα του δίδυμου πολιτικού αδερφού του Καρατζαφέρη που λόγω συγκυρίας και τυχοδιωκτισμού δεν βρέθηκαν να συνυπάρχουν στο ίδιο μικρό κόμμα, λειτουργώντας και ως ο γκαουλάϊτερ της Μακεδονίας προβλέπω να παίζει έξω δεξιά με σκοπό την συλλογή των χριστιανόπληκτων «ανήσυχων» Μακεδόνων. Oι Αδωνης/ Βορίδης/ Πλέυρης λόγω πρότερου (και θυελλώδους) βίου θα είναι πίσω από τους βασικούς επιθετικούς με εντολή να πλαγιοκοπούν τους Ναζιστές και με σπριντ προς τα πίσω να μαζεύουν τους σκεπτόμενους (υπάρχουν;) ακροδεξιούς. Οι Αβραμόπουλος / Δήμας / Κυριάκος Μητσοτάκης θα είναι τα σέντερ μπακ για γρήγορες επιστροφές στις ατάκες περί διολίσθησης στην άκρα δεξιά. Άμυνα θα επιλεγούν οι λεγόμενοι «Καραμανλικοί» (Παυλόπουλος / Παπαθανασίου) που τόσα χρόνια  επέλεξαν να υπερασπισθούν  το απίθανο: το «έργο» (…) της Κυβέρνησης του Κωστάκη του Β του Μεταρυθμιστή, και, άρα, είναι αποδεδειγμένα εργάτες της ομάδας. Τερματοφύλακας-χωνί (μπάζει από παντου γαρ) ο Αντώνης Σαμαράς... Mission impossible, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. 

Ο Σαμαράς που ξέρει μπάλα αλλά δεν είναι Προεδρος πουθενά

Με βάση τα παραπάνω διακινδυνεύω να προβλέψω πως, ακόμα και αν η Ν.Δ. έρθει πρώτη στις εκλογές, δεν θα καταφέρει να έχει τις θεαματικές επιδόσεις που αποζητά. Και παραμένει αναπάντητη μια εύλογη απορία: Γιατί να εμπιστευτεί ο κόσμος έναν σχηματισμό που αγωνίστηκε με παράλογη λύσσα να προκαλέσει εκλογές, την στιγμή που όλα τα δεδομένα κραύγαζαν για την επικείμενη κατάρρευση του; Είναι άραγε αυτό σημάδι μετριοπαθούς και υπεύθυνου πολιτικού σχεδιασμού, ή απτή απόδειξη τυχοδιωκτικού καιροσκοπισμού που έβαλε σε περιπέτειες την χώρα; Η απάντηση προσεχώς. Κοντός ψαλμός αλληλούια. 

 

Ο Σαμαράς που είναι Πρόεδρος κάπου αλλά απο μπάλα... γρι.

Κάποια στιγμή, στο κοντινό μέλλον φαντάζομαι τον Αντώνη (που απο παραταξιακός αποστάτης έγινε σε μια εσωκομματική εκλογική βραδια Πρέδρος-Επιστάτης) να κλείνει τα μάτια του και να επαναλαμβάνει: «Θέλω να γίνω αυτό που ήμουν όταν ήθελα να γίνω αυτό που είμαι τώρα». Όμως είναι πλέον αργά. Αφού ευτυχησε η μαμα του να τον δει, από μαύρο πρόβατο, Πρόεδρο, ας συμπεριφερθει επιτέλους ως Προεδρος παραταξης και όχι σαν τον Αμπραμοβιτς της Τσελσι που μαζευει κάθε αθλητή που έχει δυο πόδια και κλωτσάει μπάλα. Διοτι αν με αυτό τον τρόπο η Τσέλσι πήρε το Champions League, τον Σαμαρά το «Πάμε Στοίχημα» τον έχει κλειδωμένο για άλλη μια κατραπακιά, που ίσως να είναι και η τελευταία του. Ντόρα ακούς;

Read more

Γραφείο Τελετών, η κατσίκα του γείτονα..

Τεράστιες διαστάσεις παίρνει τον τελευταίο καιρό το κίνημα της νεκρής κατσίκας του γείτονα ως αποτέλεσμα της ανεργίας και των μειώσεων στους κάθε λογής μισθούς.. Τρέχουν και δεν φτάνουν τα εν λόγω γραφεία και δυστυχώς δεν προλαβαίνουν..Τί;;Καμιά θέση εργασίας στον χώρο αυτόν;Λυπάμαι κύριε-α μου,δεν προσλαμβάνουμε Έλληνες..Χαρτί οικειοθελούς εξόδου σε 30 ημέρες απο την χώρα έχετε;Αν όχι,λυπάμαι..


Στο διαταύτα,παρατηρώ εδώ και περίπου δύο χρόνια, την αθάνατη ελληνική νοοτροπεία του να ψοφήσει η κατσίκα σου και εγώ ας παιθάνω κοιτάζοντάς την,να παίρνει θλιβερές διαστάσεις..Ακούω απο δεξιά και αριστερά,ας πάμε στην δραχμή,ας καταστραφεί η χώρα,ας πάμε στον διάολο κοινώς,εφόσον δεν έχω εγώ δουλειά ή κάποτε μπέρδεψα την πιστωτική με το πουλί μου σε εφηβική ηλικία και την έβαζα σε κάθε τρύπα(όπου τρύπα,βλ.μηχάνημα) ή πήρα δάνειο για να παω το γκομενάκι μου στην Μύκονο ή τέλος πάντων έπεσα έξω στα σχέδια και κατ’επέκταση στην ζωή μου..Το κίνημα πεινάς,φάε έναν τραπεζίτη, στην Ελλάδα τείνει να γίνει,πεινάς,φάε τον γείτονά σου που έχει δουλειά,ή έστω ήταν πιο τυχερός για να μην πω πιο προσεκτικός στα ανοίγματά του..Δεν νοιάζει κανέναν το καλό γενικότερα,η πάρτυ,η πάρτυ και μόνο η πάρτυ..Αφού καταστράφηκα εγώ,ας καταστραφούν και όλοι οι άλλοι..Αν είμαι απ’τους βολεμένους;Λυπάμαι δεν σας κάνω την χάρη..Έχουμε ξεχάσει πως πριν απο μερικά χρόνια κάποιοι,αν όχι όλοι,κράζαμε τους φίλους μας που έγιναν Επ.Οπ,τους φίλους μας που πήγαν στο λιμενικό,τους φίλους μας που έφυγαν απ’την Ελλάδα για δουλειά..Τώρα,όοοολοι αυτοί είναι οι βολεμένοι και εμείς οι έξυπνοι που τους κράζαμε,φέρνοντας άλλη μια σβούρα το καλαμάκι του καφέ.. Και τι;Λέμε βολεμένους αυτούς που δουλεύουν για 700 €,τους δασκάλους μας,τους καθηγητές μας,τους γιατρούς μας,τους Επ.Οπ και γενικά όποιον για καλή(;) του τύχη εισήλθε στο δημόσιο..Και όχι μόνο αυτό,αλλά βρίσκουμε και πάντα την απάντηση οτι τόσα αξίζουν εφόσον οι δάσκαλοι δουλεύουν 8 μήνες τον χρόνο ή οι γιατροί παίρνουν φακελάκια,οι Επ.Οπ είναι όλοι αγράμματοι..Για να μην παρεξηγηθώ,σε καμία περίπτωση δεν μιλάω για τις κραυγαλέες περιπτώσεις ανθρώπων που δουλεύουν(;) σε υπηρεσίες που θα έπρεπε να έχουν κλείσει εδω και δεκαετίες και όλως τυχαίως αμοίβονται ως βασιλικοί..Όπως επίσης,πέραν του δημοσίου υπάρχουν και πολλοί σωστοί-τυχεροί επιχειρηματίες που ακόμα θενκ God έχουν δουλειά οι άνθρωποι και ζουν καλά..

Αν θέλετε να καταστρέψετε την χώρα μας,κάντε το..Απλά να ξέρετε εσείς όοολοι οι μάγκες που δεν σας νοιάζει τίποτα,οτι απ’το γάλα της κατσίκας του γείτονα, πίνεις και συ..Αν ψοφήσει,ψοφήσαμε όλοι..Για όσους δεν μπορούν να καταλάβουν τον συσχετισμό της κατσίκας με τον εαυτό τους,απλά λυπάμαι..

Read more

Agent Provocateur

Εκκωφαντική είναι η απουσία των ορδών των «αγανακτισμένων» και των λοιπών πολύχρωμων διαδηλωτών από το Σύνταγμα τις εβδομάδες που προηγήθησαν των εκλογών της 9^ης  Μαΐου 2012 αλλά και των τριών εβδομάδων που ακολούθησαν τα αποτελέσματα. Είναι σαν να μην υπάρχει ακόμα το καταραμένο Μνημόνιο και τα επαχθή μέτρα της (πρώην, σημερινής και επόμενης) κυβέρνησης. Σαν να μην τρέχουν ακόμα τα κάθε λογής χαράτσια. Σαν να έστρωσαν όλα ως δια μαγείας και να λύθηκαν όλα τα οικονομικά και πολιτικο-ηθικά προβλήματα της χώρας. Σαν να μπήκαν φυλακή όλοι όσοι επιβίωσαν της «λαϊκής» κρεμάλας. Σαν να τελείωσαν οι πέτρες και να κάηκαν όλοι οι κάδοι των απορριμμάτων του Δήμου Αθηναίων…

Λείπουν, καιρό τώρα, από τα πέτρινα αλώνια της πλατείας οι  «διόδια στοπ», οι «δεν πληρώνω, δεν πληρώνω»  (άραγε διερωτώμαι πληρώνουν τελικά;) , οι «ανεξάρτητες (…) πρωτοβουλίες πολιτών» κάθε γειτονιάς και οικοδομικού μπλοκ της Αττικής και των περιχώρων, οι σκέϊτερς, οι ποδηλάτες (άραγε τι έγινε με δαύτους, χαίρονται τους πολυπληθείς ποδηλατοδρόμους;),  οι 300 Έλληνες, οι Οικολογοι/Αριστεριστές, οι Αμεσοδημοκράτες, οι τύποι με τα «ου» και τις μούντζες και στο άλλο χέρι το τσίπουρο/μπεγλέρι/λέιζερ, οι μαυροφορεμένοι –αλλά μονίμως χαρούμενοι με κόκκινα μάτια- κατασκηνωτές, οι ντουντούκες, τα μικρόφωνα, οι συνδικαλισταράδες τζαμπατζήδες των ΔΕΚΟ (πρώην ΠΑΣΟΚ όλοι τους και σήμερα ΣΥΡΙΖΑ), οι 40αρηδες δημόσιοι υπάλληλοι που έτρωγαν μεσημεριανό στο σπίτι τους στις 14:30 μετά  από εξοντωτική εξάωρη εργασία, φτιαγμένο από τρόφιμα που αγόρασαν με τον κρατικό τους μισθό και στις 19:00 της ίδιας μέρας έβριζαν το κράτος των κλεφτών και απατεώνων. Λείπει, εν ολίγοις, ο ΣΥΡΙΖΑ. 

Επίσης, λείπουν οι ξυρισμένοι, φουσκωτοί με τις παραλλαγές «ανένταχτοι» (ναι, καλα!), οι Λεωνίδες με τις περικεφαλαίες σε στυλ Euro 2004, οι παπάδες ενάντια στο τσιπάκι του σατανά, οι Καλόγεροι με την ευχούλα στο χέρι, οι θείτσες με μαλλί χτενισμένο «Βραδυνή»/Νέα Δημοκρατία» δεκαετίας του ’80 με Ελληνική σημαία, οι παλαιοχουντικοί παππούδες (ο Παπαδόπουλος είχε δίκιο, βλέπεις…), και κάτι ζευγάρια clean cut που ούτε σου περνάει από το μυαλό ότι θα ήταν εκεί. Λείπει, εν ολίγοις, η Χρυσή Αυγή και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες.

Λείπει το dream team των Ελλήνων Οικονομολόγων της πλατείας Καζάκης/Βαρουφάκης, λείπει και ο Χατζηγιάννης  (ο… της Μακρυπούλια).

Μα… που πήγαν όλοι; Που εξαφανίστηκαν; Τι έγινε; Ε, λοιπόν φίλοι μου έγινε ο ΣΥΡΙΖΑ δεύτερο κόμμα, αυτό έγινε! Ο Καμμένος από παρέα αγανακτισμένων δεξιών του facebook  έγινε τέταρτο σε δύναμη κόμμα. Η Χρυσή Αυγή πήρε είκοσι τόσους βουλευτές, ο δραχμολόγος Καζάκης αρχηγός «κόμματος», ο όμορφος (ως κούρος) Γιάνης (wow! με ένα ν!!! how original!!) Βαρουφάκης πήρε στήλη στην Athens Voice και έγινε και αυτός σελεμπριτι που τόσο πολύ το είχε ανάγκη… Αυτό έγινε! Και μας άφησαν ήσυχους, επιτέλους! Τους ευχαριστούμε και τους ευχόμαστε καλές επαναληπτικές εκλογές και στους οικονομολόγους μας μια καλή θέση στο μελλοντικό κυβερνητικό σχήμα. Για τον Χατζηγιάννη , τι να πω; COSMOTE και ξερό ψωμί.

Οι μόνοι που βρίσκονται σήμερα στα πέριξ της πλατείας είναι κάτι ξεχασμένοι ξένοι δημοσιογράφοι στον 4^ο και 5^ο όροφο του Athens Plaza (λες να ξέρουν κάτι που εμείς αγνοούμε;) , ο κουλουρτζής στην γωνία της Εθνικής Τράπεζας (Σταδίου και Πλατεία γωνία) και όλα τα σπασμένα και ρημαγμένα εδώ και έναν χρόνο μάρμαρα της άμοιρης αυτής πλατείας. Έμειναν επίσης οι κλούβες των ΜΑΤ εμπρός από τα λουλουδάδικα (Αρχή Βας. Σοφίας) σαν ανάμνηση ενός κράτους που ήθελε αλλά δεν μπόρεσε να μαζέψει τα έκτροπα που προκάλεσε η ηχηρή (κατ’ εμέ) μειοψηφία. Έμειναν επίσης εκατοντάδες άδεια καταστήματα αφήνοντας χιλιάδες (;) ανέργους στον δρόμο, η πόλη μου με ένα ερημωμένο εμπορικό κέντρο και με την μοναδική υπόσχεση ότι τα πράγματα θα χειροτερέψουν. 

Το καλοκαιράκι στο κέντρο είναι γεγονός! Κυκλοφορούν μόνο κάτι- ζαλισμένα από την ακρίβεια- κορόιδα τουριστάκια που ξεγελάσαμε και ήρθαν από την Κίνα/Αμερική να δουν το λίκνο της δημοκρατίας (τρομάρα μας)... Εάν υπήρχε και νέφος θα μας έδειχνε ότι υπάρχει ακόμα οικονομική δραστηριότητα στο ιστορικό τρίγωνο. Αλλά και αυτό είναι φευγάτο. Ποτέ τα μικροσωματίδια της ατμόσφαιρας (και ειδικά η έλλειψη τους) δεν ήταν τόσο ενδεικτικά της παρακμής! Προβλέπω ότι σύντομα η πράσινη ανάπτυξη θα είναι άμεσα συνδεδεμένη με τα βρύα και τις λειχήνες επί του οδοστρώματος στην γωνία Σταδίου με Πλατεία Συντάγματος.

Τουλάχιστον πέρυσι τέτοιο καιρό περίπου δουλεύανε οι μαρμαράδες. Αλλά και αυτοί έχουν φύγει προς Αλβανία μεριά.

Υ.Γ. Στιγμές πριν την ανάρτηση του παρόντος έμαθα από πηγές ότι επίκειται νέα συγκέντρωση «αγανακτισμένων» την ερχόμενη Κυριακή. Τελικά η ιστορία επαναλαμβάνεται, μόνο που αυτή την φορά από γελοιότητα οδεύουμε προς την τραγωδία. Κάνω έκκληση να επανεισαχθούν οι Αλβανοί πετράδες/μαρμαράδες/σοβατζήδες ASAP! Γιατί, ως γνωστόν, «πέτρες υπάρχουν» . Από μυαλά έχουμε έλλειψη…

Read more

Ο κυνηγός με την ομπρέλα

Τις τελευταίες μέρες βλέπουμε μια προσπάθεια ηγετοποίησης του κ. Τσίπρα που σε άλλες εποχές θα θύμιζαν τον βουλευτή Μαντά (ρόλο που έπαιζε ο Μπάρκουλης στην αξέχαστη ταινία «Τζένη Τζένη» με συμπρωταγωνίστρια την Τζένη Καρέζη) κατά την οποία το σχολιαρούδι/άσχετος με την πολιτική ανιψιός του τοπικού παράγοντα/μεγιστάνα Κωνσταντάρα μεταμορφώνεται σε ηγέτη του χωριού και τελικώς επιτυγχάνει να γίνει Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας εντός του ελάχιστου χρόνου από την προκήρυξη έως την διενέργεια των Εθνικών εκλογών. Έτσι κάποτε γέμιζαν τα σινεμά. Έτσι νομίζουν σήμερα και οι αριστεροί «Συριζαίοι» σύμβουλοι/σύντροφοι/συνοδοιπόροι/γυρολόγοι των καναλιών, ότι δηλαδή με το να λένε και να ξαναλένε για την «νίκη» των εκλογών (εννοούν προφανώς την αναρρίχηση του Σύριζα στην …δεύτερη θέση με το κολοσσιαίο ποσοστο των 17,5 %) ο Αλέξης θα γίνει από κομματάρχης, εθνάρχης. Ή πρωθυπουργός της κυβέρνησης του Βουνού.

Στις πολιτικές αναρριχήσεις δεν υπάρχει παρθενογένεση: Ακριβώς την ίδια τακτική ακολούθησε το γερασμένο ιερατείο της Βόρειας Κορέας από την στιγμή που αποφασίστηκε να διαδεχθεί τον εκλιπόντα ελέω Θεού Ηγέτη Κιμ Γιονγκ Ιλ  ο (παγκοσμίως άγνωστος/ άσχετος/ ανύπαρκτος) υιός του Κιμ Γιονγκ Ουν.  Ανακαλύφθηκαν (από πού άραγε;) επιτυχίες του «μικρού» σε διπλωματικό επίπεδο, του ανατέθηκε εν μια νυκτί η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων και το ραδιόφωνο παίζει από το πρωί ως το βράδυ  τις «ενέργειες» του Νέου Φωτισμένου Ηγέτη για την καλυτέρευση του (πεινασμένου σε σημείο εξαθλίωσης) ηρωικού Λαού της Λαϊκής Δημοκρατίας της Β. Κορέας. Εκεί όμως σταματούν οι ομοιότητες του Ουν με τον cool Alexis. Διότι, ο Ουν ΞΕΡΕΙ ότι αυτά που λέγονται στα ραδιόφωνα για την αφεντιά του είναι –τουλάχιστον- παραμύθια της Χαλιμάς και, επομένως, δεν περιφέρεται σαν Τσίρκο με ισχυρισμούς «θα σας σώσω σε 2 μήνες και ίσως αύριο λαέ μου να κάνω τον ουρανό να βρέξει μπριζόλες στα καρβουνα»… Δεν το λέει διότι ΞΕΡΕΙ ότι αυτό δεν γίνεται.

Ο (δικός μας) Alexis από την άλλη, κινείται σαν να ξέρει την συνταγή της βροχής από μπριζόλες. Δεν εξηγείται αλλιώς η συμπεριφορά του. Βρισκόμαστε στην ιδιαίτερα προβληματική κατάσταση όπου ένας πολιτικός αρχηγός γίνεται ο ίδιος θύμα της προεκλογικής του εκστρατείας! Ο άνθρωπος έχει πειστεί ότι είναι θαυματοποιός, γιατί έτσι του λένε οι σύμβουλοί του και έτσι ακούει στα (μέχρι πρότινος)  «πουλημένα» ΜΜΕ, που, για το διάστημα αυτό, είναι  «πολύ αντικειμενικά» αφού «παίζουν» Σύριζα 24/7. Η προβολή του Έλληνα Τσάβες είναι σε τέτοιο βαθμό ανεπτυγμένη που σε περιπτώσεις οι δημοσιογράφοι εκ παραδρομής αντί να πουν «ο κύριος Τσίπρας» λένε «ο κύριος Σύριζα»! Ζούμε ιστορικές στιγμές, αντάξιες της δημοκρατίας μας. Της δημοκρατίας των ΜΜΕ. Και , φυσικά, άνθρωπος είναι ο Alexis, τονώνεται ο εγωισμός του και συμπεριφέρεται ανάλογα με την εικόνα που έχει δημιουργηθεί γύρω από το πρόσωπο του: ’Ύφος βλοσυρό, περπάτημα με βλέμμα «Ηγετικό» (βλ. την έξοδο του από το Προεδρικό Μέγαρο), ατάκες «Προεδρικές», ατζέντα «επιτηδευμένα φλου». 

Χθες (21.5.2012) μάλιστα, ευρισκόμενος στην Γαλλία όντας φιλοξενούμενος της αδερφής Γαλλικής Αριστεράς, αποκάλεσε τον Ολάντ «Ολαντρέου»! Τον κύριο Ολαντ, τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας , σημειώνω, που μετά το 17,5% που έλαβε ο Αλέξης από τον «σοφό» Ελληνικό λαό προσέτρεξε άμεσα να συναντήσει! Τον κύριο Ολάντ που (αν σπάσει ο διάολος το πόδι του) ο Αλέξης θα συναντήσει στα διεθνή και Ευρωπαικά fora  ως πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας. Τον Ολάντ, ο οποίος απέρριψε να συναντηθεί μαζί του. Τον Ολάντ, ο οποίος είναι ίσως ο μοναδικός στρατηγικός σύμμαχος της χώρας μας…

Τελευταία ο Αλέξης ο Α’ των Αμπελοκήπων έχει καβαλήσει τόσο το καλάμι που ισχυρίζεται ότι, επειδή ο Σύριζα έπιασε 17,5% στις Ελληνικές εκλογές, όλη η Ευρώπη (και ο πλανήτης;) αλλάζει πορεία (μπράβο Αλέξη!), η αγανακτισμένη Ισπανία έχει βγει στους δρόμους μαζί με την αγανακτισμένη Ιταλία (τι σου είναι ο Σύριζα, ε;), η Μέρκελ έχασε την Ρηνανία (και εκεί ο Σύριζα έπαιξε σίγουρα τον ρόλο του!), και οι Ευρωπαίοι «μας παρακαλάνε να μην φύγουμε» (πές τα, να αγιάσεις ρε Αλέξη!). Που να έπιανε 25% δηλαδή! 

Όλα αυτά τα τραγικά, που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν ξεκαρδιστικά, μου θυμίζουν το ανέκδοτο με τον 80χρονο παππού που πάει στον «σεξολόγο» καυχούμενος ότι η 25χρονη –Ρωσίδα- γυναίκα είναι έγκυος με το  παιδί του, και άρα με αυτό αποδεικνύεται ότι ακόμα οι επιδόσεις του στον κρεβάτι ικανοποιούν τόσο τις γυναίκες που μένουν στο τέλος έγκυοι! Ο γιατρός τον κοιτά σκεφτικός και απαντάει με μια ιστορία: «Κάποτε ένας φίλος μου πήγε για κυνήγι αρκούδας. Το πρωί που ξύπνησε στο ξενοδοχείο ήταν τόσο ζαλισμένος από τον ύπνο   που, άθελά του, αντί για το δίκαννο του πήρε την ομπρέλα του. Βγήκε λοιπόν στο βουνό με την ομπρέλα ακουμπισμένη στον ώμο (σαν ντουφέκι) και εκεί που περπατούσε ξάφνου εμφανίζεται μια αρκούδα. Κατεβάζει λοιπόν την ομπρέλα από τον ώμο και πατάει το κουμπί της. Χωρίς να το ξέρει στα 50 μέτρα από την αντίθετη πλευρά ήταν ένας άλλος κυνηγός που ταυτόχρονα με τον φίλο μου σημαδεύει την αρκούδα. Έτσι, την ίδια στιγμή που ανοίγει η αυτόματη ομπρέλα, ακούγεται ένα «μπαμ!» και η αρκούδα πέφτει νεκρή. Και έτσι, σώθηκε ο φίλος μου». Μα, απαντάει ο 80χρονος παππούς, «την αρκούδα δεν την σκότωσε ο τύπος με την ομπρέλα αλλά ο άλλος, ο κυνηγός με την πραγματική καραμπίνα!». Και, γυρνώντας ο γιατρός του λέει: «Το πιασες το υπονοούμενο!»…

Read more